Klątwa Stada Nocy

[9.03.2012, HOTN]

"Klątwę rzuconą na Stado Nocy, 

Nim konie poranka na niebo wkroczą, 

Zdjętą musi zostać wedle waszej mocy, 

Nim czerń Wasz dom pochłonie z radością ochoczą.

Gdy klucze trzy znajdziecie, 

Każdy z osobna niewarty w zimnym mroku, 

Tam, gdzie serca Waszego Stada kwiecie, 

Elementy zespolicie wedle pór roku.

Pierwszy, drugi, trzeci, wedle kolejności: 

W zielonych ostępach czasu, koronie wieczystej drzewa, 

U stóp olbrzymów jałowych, przez milczącego strażnika strzeżony, 

W głębokich jaskiniach wodnych, tam gdzie drzewa śmierci są pośrednikami.

Pod osłoną nocy, z Duchów starożytnych pomocą, 

Idźcie nim kukułka kresu czas oznajmi."

No Name Pomes II

[14.11.2011r, - ]

Świat tonie.
Pogrąża się w rozpaczy.
Umiera w krwi oceanie.

No Name Poems I

[ lipiec 2011, - ]

Nicość.
Pustka.
Nic.
Pusto.
Cisza.
Ciemność.
I tylko krzyk.

Zagubiona.

Pośród fal, jak rozbitek na bezludnej wyspie

W labiryncie, szukając złotej nici

W morzu kłamstw i pojedynczych prawd

W szarym deszczu, czekając na rozbłysk stu tysięcy barw

Chaos w mojej głowie z niepokornych myśli

Nieznane twarze, puste korytarze

Nie dają spać, serce gubi rytm

Szaleńczy bieg, życie daje w kość

Codziennie rano, czuję że mam dość

Trucizna płynie w żyłach, zamiast krwi

W całym tym zgiełku mała dusza tkwi

I myśli sobie, że nie ma sił już iść

Lecz coś ją trzyma, pozwala dalej żyć

Kiedy błądzi w chmurach niepewności, ogarnia ją paniczny strach

Nie wie czego trzymać się ma, by nie odfrunąć, wolna jak ptak

Lecz nadal stoi, choć instynkt każe wiać

I kiedy czuje, że nadal jej czegoś brak

Rani tych, którym serce i dusze oddałaby swe

Na dnie studni, oddala ciągle się

Nie wie, co robić dalej ma